SON DAKİKA

prouzman.com

Resmin büyük halini görmek için tıklayın

17 Kasım 2026 - 0:52 'de eklendi ve kez görüntülendi.
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.

Benden 30 yaş büyük yaşlı adamla evlendim benden ilk isteği..

Benden 30 yaş büyük yaşlı adamla evlendim benden ilk isteği..
Ben yirmi dokuz yaşındaydım. O ise elli dokuz.

Aramızdaki otuz yıllık farkı ilk duyduğumda, bunun hayatım boyunca taşıyacağım bir yük olacağını düşünmüştüm. Fakat o günlerde başka seçeneğim yoktu. Babamın ölümünden sonra üzerimize kalan borçlar, annemin hastalığı ve yıllardır peşimizi bırakmayan insanlar beni köşeye sıkıştırmıştı.

İşte tam o dönemde karşıma Vedat çıktı.

Vedat Bey, babamın eski bir dostuydu. Elli dokuz yaşındaydı, varlıklı ve çevresinde saygı gören bir iş insanıydı. Annemi yıllardır tanıyordu ve içinde bulunduğumuz durumu herkesten iyi biliyordu.

Bir akşam annemin yanında otururken bana evlenme teklif ettiğinde odadaki hava bir anda değişmişti.

Ben hiçbir şey söyleyemedim.

Çünkü onun benden otuz yaş büyük olması bir yana, kafamda başka bir hesap vardı.

Annemin tedavisi için gereken parayı bulamıyordum. Babamın bıraktığı borçlar yüzünden evimizi kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyaydık. Vedat ise evliliği kabul etmem hâlinde bütün borçları kapatacağını ve annemin tedavisini üstleneceğini söylemişti.

Kabul ettim.

Düğünümüz küçük bir salonda yapıldı. İnsanlar gülümseyerek tebrik ederken, arkamdan konuşulanları duymamak için kendimi zor tutuyordum.

“Kız parası için evlenmiş.”

“Otuz yaş fark varmış.”

“Bu evlilik uzun sürmez.”

Ben ise bütün o sözlerin arasında kendime aynı cümleyi tekrarlıyordum:

“Belki zamanla mutlu oluruz.”

Evliliğimizin ilk ayları şaşırtıcı biçimde sakin geçti.

Vedat bana hiçbir zaman kötü davranmadı. Aksine, istediğim gibi yaşamam için alan bırakıyordu. Çalışmaya devam edebilir, arkadaşlarımla görüşebilir, istediğim zaman annemin yanına gidebilirdim.

Fakat aramızda görünmeyen bir mesafe vardı.

O bana yaklaşmaya çalıştıkça ben geri çekiliyordum. Çünkü onun bana gerçekten değer verdiğine inanmak istemiyordum.

Bir gece mutfakta çay hazırlarken Vedat yanıma geldi.

Elinde küçük bir kutu vardı.

“Bunu annen için aldım,” dedi.

Kutuyu açtığımda annemin aylardır bulamadığı bir ilacı gördüm.

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Bunu nereden buldunuz?”

“Sen geçen hafta bahsetmiştin. Bulabileceğimi düşündüm.”

O an boğazım düğümlendi.

“Teşekkür ederim.”

Vedat sadece başını salladı.

Fakat o gece onun odasına gitmesinin ardından salondaki çekmecede eski bir zarf fark ettim.

Üzerinde benim adım yazıyordu.

Dayanamadım ve zarfı açtım.

İçinden yıllar öncesine ait bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta babam vardı.

Yanında ise Vedat.

İkisi gençti. Birlikte gülümsüyorlardı.

Fotoğrafın arkasında ise babamın el yazısıyla tek bir cümle vardı:

“Bir gün ona gerçeği anlatmak zorunda kalacağım.”

Fotoğraf elimden düşecek gibi oldu.

Sabaha kadar uyuyamadım.

Ertesi gün Vedat’a hiçbir şey söylemedim. Ama artık onu dikkatle izliyordum.

Telefon geldiğinde başka odaya geçiyor, bazı insanlardan söz edildiğinde yüzü geriliyor, özellikle babamın adı geçtiğinde konuşmayı hemen değiştiriyordu.

Sonunda dayanamadım.

Bir akşam karşısına geçip sordum:

“Babamı ne kadar zamandır tanıyorsunuz?”

Vedat’ın elindeki çay bardağı havada kaldı.

Uzun süre cevap vermedi.

Sonra yavaşça bardağı masaya bıraktı.

“Çok uzun zamandır.”

“Benden ne saklıyorsunuz?”

Gözlerini kaçırdı.

“Bunu öğrenmenin zamanı geldi.”

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.

POPÜLER FOTO GALERİLER
SON DAKİKA HABERLERİ
SON DAKİKA