21:23 - Pekmezdeki bilinmeyen gizli tehlike! Bu şekilde tüketmek büyük problem kanser yapıyor!
20:43 - Kaliteli vede Sağlıklı Bir Yaşam İçin Sizlere Yedi Altın Kural
20:40 - Zihinsel olarak Ruhsal Sağlığımızı Korumak
20:38 - Kalp Sağlığımızı Koruyan Gıdalar ve Özellikleri
20:31 - Karın bölgesi yağı nasıl kaybedilir? Yağ Yakma Yöntemleri!
20:29 - Gıda Besin Zehirlenmesinin Belirtileri Bakın Nelerdir? Gıda Zehirlenmesinde Neler Uygulanmalı
20:25 - Boğaz Yanmasına Neler Neden Olur? Nasıl İyileşir Geçer?
20:03 - Akne Nedir vede Neden Olur? Evde Oluşacak 5 Doğal Akne Maskesi
20:01 - Kalp Sağlığınızı Koruyan Bazı Önemli Öneriler
19:14 - Taze ve Parlak Bir Cilt İçin En İyi Üç Limon Maskesi Tarifi
Benden 30 yaş büyük yaşlı adamla evlendim benden ilk isteği..
Ben yirmi dokuz yaşındaydım. O ise elli dokuz.
Aramızdaki otuz yıllık farkı ilk duyduğumda, bunun hayatım boyunca taşıyacağım bir yük olacağını düşünmüştüm. Fakat o günlerde başka seçeneğim yoktu. Babamın ölümünden sonra üzerimize kalan borçlar, annemin hastalığı ve yıllardır peşimizi bırakmayan insanlar beni köşeye sıkıştırmıştı.
İşte tam o dönemde karşıma Vedat çıktı.
Vedat Bey, babamın eski bir dostuydu. Elli dokuz yaşındaydı, varlıklı ve çevresinde saygı gören bir iş insanıydı. Annemi yıllardır tanıyordu ve içinde bulunduğumuz durumu herkesten iyi biliyordu.
Bir akşam annemin yanında otururken bana evlenme teklif ettiğinde odadaki hava bir anda değişmişti.
Ben hiçbir şey söyleyemedim.
Çünkü onun benden otuz yaş büyük olması bir yana, kafamda başka bir hesap vardı.
Annemin tedavisi için gereken parayı bulamıyordum. Babamın bıraktığı borçlar yüzünden evimizi kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyaydık. Vedat ise evliliği kabul etmem hâlinde bütün borçları kapatacağını ve annemin tedavisini üstleneceğini söylemişti.
Kabul ettim.
Düğünümüz küçük bir salonda yapıldı. İnsanlar gülümseyerek tebrik ederken, arkamdan konuşulanları duymamak için kendimi zor tutuyordum.
“Kız parası için evlenmiş.”
“Otuz yaş fark varmış.”
“Bu evlilik uzun sürmez.”
Ben ise bütün o sözlerin arasında kendime aynı cümleyi tekrarlıyordum:
“Belki zamanla mutlu oluruz.”
Evliliğimizin ilk ayları şaşırtıcı biçimde sakin geçti.
Vedat bana hiçbir zaman kötü davranmadı. Aksine, istediğim gibi yaşamam için alan bırakıyordu. Çalışmaya devam edebilir, arkadaşlarımla görüşebilir, istediğim zaman annemin yanına gidebilirdim.
Fakat aramızda görünmeyen bir mesafe vardı.
O bana yaklaşmaya çalıştıkça ben geri çekiliyordum. Çünkü onun bana gerçekten değer verdiğine inanmak istemiyordum.
Bir gece mutfakta çay hazırlarken Vedat yanıma geldi.
Elinde küçük bir kutu vardı.
“Bunu annen için aldım,” dedi.
Kutuyu açtığımda annemin aylardır bulamadığı bir ilacı gördüm.
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Bunu nereden buldunuz?”
“Sen geçen hafta bahsetmiştin. Bulabileceğimi düşündüm.”
O an boğazım düğümlendi.
“Teşekkür ederim.”
Vedat sadece başını salladı.
Fakat o gece onun odasına gitmesinin ardından salondaki çekmecede eski bir zarf fark ettim.
Üzerinde benim adım yazıyordu.
Dayanamadım ve zarfı açtım.
İçinden yıllar öncesine ait bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta babam vardı.
Yanında ise Vedat.
İkisi gençti. Birlikte gülümsüyorlardı.
Fotoğrafın arkasında ise babamın el yazısıyla tek bir cümle vardı:
“Bir gün ona gerçeği anlatmak zorunda kalacağım.”
Fotoğraf elimden düşecek gibi oldu.
Sabaha kadar uyuyamadım.
Ertesi gün Vedat’a hiçbir şey söylemedim. Ama artık onu dikkatle izliyordum.
Telefon geldiğinde başka odaya geçiyor, bazı insanlardan söz edildiğinde yüzü geriliyor, özellikle babamın adı geçtiğinde konuşmayı hemen değiştiriyordu.
Sonunda dayanamadım.
Bir akşam karşısına geçip sordum:
“Babamı ne kadar zamandır tanıyorsunuz?”
Vedat’ın elindeki çay bardağı havada kaldı.
Uzun süre cevap vermedi.
Sonra yavaşça bardağı masaya bıraktı.
“Çok uzun zamandır.”
“Benden ne saklıyorsunuz?”
Gözlerini kaçırdı.
“Bunu öğrenmenin zamanı geldi.”
Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.