Kapıyı açtığımda karşımda oğlumun en yakın arkadaşını gördüm. Yüzü kıpkırmızıydı, elleri titriyordu. İçeri girmeden önce koridorun iki tarafına baktı ve kulağıma eğilerek, “Sevda teyze, sizden çok önemli bir şey isteyeceğim. Ama ne olur, önce beni dinleyin. Oğlunuzun bundan haberi yok,” dedi. Ne isteyeceğini duyduğumda ise olduğum yerde donakaldım.

Ben 44 yaşında, eşinden altı yıl önce ayrılmış bir kadınım. Oğlum Doruk 23 yaşında. Üniversiteyi bitirdikten sonra bir şirkette çalışmaya başladı. Onun en yakın arkadaşı olan 25 yaşındaki Rüzgar’ı ise neredeyse ailemizden biri gibi görüyordum.

Rüzgar uzun boylu, sakin konuşan, her zaman saygılı davranan bir gençti. Babasını küçük yaşta kaybetmiş, annesiyle büyümüştü. Bizim eve sık sık gelir, oğlumla yemek yer, bazen gece geç saatlere kadar sohbet ederdi.

Ama o gün karşımda duran Rüzgar, tanıdığım gençten çok farklıydı.

“Önce içeri gel,” dedim.

Salona geçti. Oturmasını söyledim ama ayakta kalmayı tercih etti.

“Sevda teyze, sizden bir geceliğine benimle gelmenizi istiyorum.”

Kaşlarımı çattım.

“Nereye?”

“Annemin evine. Ama sizden bir ricam daha var. Anneme benim hayatımdaki özel biriymişsiniz gibi davranmanızı istiyorum.”

Bir an yanlış duyduğumu düşündüm.

“Rüzgar, sen ne söylediğinin farkında mısın?”

“Biliyorum, kulağa çok tuhaf geliyor. Ama başka kime güveneceğimi bilemedim.”

Sesindeki çaresizlik beni durdurdu.

“Bana her şeyi baştan anlat.”

Derin bir nefes aldı.

Annesi iki ay önce ciddi bir ameliyat geçirmişti. İyileşme sürecinde oğlunun yalnız kalmasından endişeleniyor, sürekli onun evlenmesini istediğini söylüyordu. Rüzgar ise annesini üzmemek için hayatında biri olduğunu söylemişti.

“Peki neden ben?” diye sordum.

Başını eğdi.

“Çünkü anneme sizi anlattım. Ne kadar güçlü, iyi kalpli ve anlayışlı olduğunuzu söyledim. O da sizi tanımak istedi.”

Şaşkınlığım giderek artıyordu.

“Ben senden on dokuz yaş büyüğüm. Üstelik oğlumun arkadaşısın!”

“Biliyorum. Sizden gerçekten sevgilim gibi davranmanızı istemiyorum. Sadece annemle tanışıp ona iyi olduğumu göstermenizi istiyorum.”

Bir süre sessiz kaldım.

“Yalan söyleyerek anneni mutlu edemezsin,” dedim.

“Öyleyse benimle gelin ve gerçeği birlikte anlatalım. Tek başıma cesaret edemiyorum.”

Bu sözleri beklemiyordum.

Tam cevap vereceğim sırada telefonum çaldı. Arayan Doruk’tu…