Minibüsün sürücü kapısı açıldığında orta yaşlı bir kadın indi. Üzerinde lacivert bir hırka vardı. Bagajdan katlanır bir el arabası çıkardı.

Arka kapıdan yaşlı bir kadınla baston kullanan bir adam indi. İkisi de babamı görünce gülümsedi. Minibüsü kullanan kadın seslendi.

‘Cevat Amca, bugün biraz kalabalık geldik!’

Babam kovasını yere bıraktı.

‘Ne güzel. Fasulyeler sizi bekliyordu.’

Denetçi Oktay, minibüse ve bahçedeki insanlara şaşkınlıkla baktı. Evrak panosunu kolunun altına sıkıştırdı.

‘Cevat Bey, bu insanlar kim?’

Babam sakinlikle cevap verdi.

‘Komşularım.’

‘Baba, bunların çoğunu hayatımda görmedim,’ dedim.

Babam gülümsedi.

‘Senin görmediğin insanlar da komşumuz olabilir Tülin.’

Minibüsten inen kadın yanımıza geldi. Adının Sema olduğunu, yakındaki bir dayanışma mutfağında gönüllü çalıştığını söyledi.

Elindeki defteri açtı. Sayfalarda tarihler, sebze miktarları ve teslimat kayıtları vardı.

‘Cevat Amca üç yıldır her cuma bize sebze getiriyor. Domates, patates, fasulye… Ne topladıysa ihtiyaç sahipleriyle paylaşıyoruz.’

Cuma sabahları babamın nereye gittiğini o anda anladım. Ben yalnızlığından kaçmak için dolaştığını sanırken o başkalarının sofralarına yetişmeye çalışıyormuş.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.