Aysel Hanım derin bir nefes aldı. Gözlerinden süzülen yaşları silmeye bile çalışmadı.

“Çünkü o doğum lekesi sadece bir ben değil,” dedi kısık bir sesle. “O, yıllardır saklanan bir gerçeğin işareti.”

Kalbim deli gibi atıyordu.

“Ne demek istiyorsun?”

Yatağın kenarına oturdu, elleri titriyordu.

“Bundan otuz beş yıl önce annenin en yakın arkadaşı bendim. Aynı mahallede büyüdük, aynı sırları paylaştık. Hatta insanlar bizi kardeş sanırdı.”

Annemin adını duyunca nefesim kesildi.

“Ama sonra her şey değişti.”

Başımı iki elimin arasına aldım.

“Lütfen uzatma. Bana gerçeği söyle.”

Aysel Hanım gözlerini bana çevirdi.

“Sen doğduğun gün hastanede büyük bir karışıklık yaşandı.”

Bir an donup kaldım.

“Ne karışıklığı?”

“O gece aynı anda iki erkek bebek dünyaya geldi. Biri sendin… Diğeri benim oğlumdu.”

Sözleri beynimde yankılandı.

“Ne?”

“Yangın alarmı çaldı. Elektrikler kesildi. Hastanede büyük bir panik yaşandı. Günler sonra her şey normale döndü ama kimse bebeklerin yanlış ailelere verildiğini fark etmedi.”

Dizlerimin bağı çözüldü.

“Yani… Ben…”

“Evet.”

Aysel Hanım hıçkırarak ağlamaya başladı.

“Sen benim öz oğlumsun.”

Dünyam başıma yıkılmıştı.

“Hayır… Bu imkânsız.”

Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta annemle birlikte genç bir kadın gülümsüyordu.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.