Kızım babasıyla balık avına çıktığı bir gezi sırasında kayboldu. Bir yıl sonra, dolabı temizlerken, kocamın balık tutma malzemeleri kutusu düştü ve içindekiler beni hemen polisi aramaya sevk etti.

Her hafta sonu kocam kızımızı da yanına alarak balık avına giderdi. Bu, aralarındaki bağı güçlendiren ortak bir tutkuydu. Kızım sadece on iki yaşındaydı ama zaten mükemmel bir balıkçıydı.

Bir gün kocam eve yalnız geldi. Sırılsıklam ıslanmıştı, şoktaydı ve sürekli tekrarlıyordu:

«Marie gitti. Her yerde aradım ama bulamadım.»

Hemen polisi aradık ve arama operasyonu başlattılar. Müfettişler haftalarca her yeri aradılar ama hiçbir iz bulamadılar.

Yıkıldım. Uyuyamadım ve düzgün yemek yiyemedim. Müfettişlere göre, Marie muhtemelen kayalarda kayıp, kocam balık tutma malzemelerini hazırlarken veya toplarken akıntıya kapılmıştı.

O günden itibaren kocam vicdan azabıyla boğuştu. Teknesini sattı ve bir daha asla göle dönmeyeceğine yemin etti. Sadece bir şeyini sakladı: yatak odamızda sakladığı eski kırmızı balık kutusunu. Hala Sophie’nin güneş kreminin kokusunu taşıdığını söyledi.

Bir yıl sonra, dolabı temizlerken kutu raftan düştü. İçinde bulduklarım beni hemen polisi aramaya sevk etti.

Kutunun içinde saklanmış bir tıbbi bileklik buldum.

Bilekliğin üzerinde, iddia edilen kazadan üç gün sonrasına ait bir tarih yazılıydı ve bu da kızımızın hala hayatta olduğunu kanıtlıyordu.

Polisi aradığımda, kocamın yalan söylediğini öğrendim.

Gizlice yeniledikleri eski bir kulübenin yakınında düşmesinin ardından, Marie’yi bir rehabilitasyon kliniğine götürmüş ve ardından onu ziyaret edemeyecek kadar akıl sağlığının yerinde olmadığını söyleyerek yalan söylemişti.

Tüm iletişimimizi kontrol etti ve bir yıl boyunca kızımızın öldüğüne inanmamı sağladı.

Sonunda kızımı bulduğumda, babasının ona defalarca zamana ihtiyacı olduğunu söylemesi nedeniyle onu terk ettiğimi düşünüyordu.

Bu gerçek beni derinden şok etti ve kocama karşı dava açmama yol açtı.