55 yaşında dulum kocam erken yaşta ve fat etti komşum o gece eve gelip..
Eşim Turgut’u kaybettiğimde elli beş yaşındaydım. Yirmi dokuz yıllık evliliğimizin ardından geriye, duvarlarında birlikte çekilmiş fotoğraflarımızın asılı olduğu sessiz bir ev kalmıştı. Sabahları iki kişilik kahvaltı hazırlama alışkanlığımdan vazgeçmem aylar sürdü. Bazen çayı iki bardağa dolduruyor, karşımdaki boş sandalyeyi görünce yaptığım hatayı fark ediyordum.

Adım Güzin. Evliliğim boyunca bir halk eğitim merkezinde dikiş öğretmenliği yaptım. Kendi paramı kazanan, kararlarını verebilen bir kadındım. Buna rağmen Turgut’un yokluğu beni hazırlıksız yakalamıştı. Çünkü insanın güçlü olması, sevdiği birini kaybettiğinde acı çekmeyeceği anlamına gelmiyordu. Evimizin her köşesi bana geçmişi hatırlatıyordu. Özellikle mutfağımızdaki küçük ahşap masa, akşamları en çok özlediğim yerdi.

Turgut’un ölümünden sonra komşularım ilk haftalarda sık sık uğramıştı. Sonra herkes kendi hayatına döndü. Ablam başka şehirde yaşıyordu. Oğlumuz Doruk ise otuz yaşında, kendi düzenini kurmuş bir mühendisti. Beni haftada birkaç kez arıyor, yanına taşınmamı istiyordu. Fakat evimi bırakmak istemiyordum. Burada yaşadığım hayatın yalnızca acıdan ibaret olmadığını kendime hatırlatmaya ihtiyacım vardı.

Bir sonbahar akşamı kapım çalındı. Saate baktığımda altıyı biraz geçiyordu. Kapıyı açtığımda karşımda Turgut’un eski arkadaşı Niyazi’yi gördüm. Altmış yaşındaydı. Şakaklarına düşen beyaz saçları, sakin bakışları ve elindeki küçük çiçek saksısıyla biraz mahcup görünüyordu. Turgut’la yıllarca aynı marangoz atölyesinde çalışmışlardı. Emeklilikten sonra da arkadaşlıkları sürmüştü.

“Rahatsız etmedim umarım, Güzin Hanım,” dedi. “Çarşıdan geçerken sizi düşündüm. Telefon etmeden gelmem doğru olmadı belki.”

Gülümsedim. “Estağfurullah. Buyurun, kapıda kalmayın.”

İçeri girince ayakkabılarını çıkardı. Çiçek saksısını uzatırken, “Turgut sardunyaları severdi. Geçen gün bir çiçekçide gördüm. Sizin mutfak pencerenize yakışır diye düşündüm,” dedi.

Saksıyı elime aldığımda gözlerim doldu. Turgut gerçekten de sardunyaları çok severdi. Hatta bahçedeki çiçekleri sulamayı unuttuğumda benimle şakalaşırdı. Niyazi hiçbir şey söylemeden bekledi. Teselli etmek için aceleci sözler kurmaması hoşuma gitmişti.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.