Gelini saat on birde hâlâ uyuyordu. Kayınvalidesi eline bir sopa alıp ona ders vermek için odaya doğru hışımla yürüdü — ama yatakta gördüğü şey onu olduğu yerde donup kalmasına neden oldu.

Düğün daha yeni bitmişti ki Fatma Hanım yorgunluktan yatağa adeta yığılmıştı. Önlüğünü bile çıkarmaya gücü kalmamıştı. Ama uykusu sadece birkaç saat sürdü.

Sabah saat beşte yine ayaktaydı.

Ev hâlâ tozluydu. Mutfakta yağ lekeleri vardı. Misafirler masalarda kırıntılar, etrafta lekeler ve dağınıklık bırakmıştı.

Saatler geçtikçe yorgunluğu arttı. Saat on bire geldiğinde sırtı bitkinlikten eğilmişti. Ama üst kat… sessizdi.

Ne ayak sesi vardı.
Ne akan su sesi.
Ne de konuşma.

İçindeki öfke yavaş yavaş kabarmaya başladı.

“Gelin! Aşağı in de yemeği hazırlamaya başla!” diye merdivenlerin altından bağırdı.

Cevap gelmedi.

“Gelin! Uyan artık!”

Yine hiçbir ses yoktu.

Ayakları zonkluyordu. Merdivenleri tekrar tekrar çıkmayı reddetti. Bunun yerine mutfağın köşesinden bir sopa aldı ve öfkeyle merdivenleri tırmanmaya başladı. Her adımını siniri güçlendiriyordu.

“Bu saate kadar uyuyan nasıl gelin olur?” diye söyleniyordu.
“Daha yeni evlendi, şimdiden tembelleşti…”

Battaniyeyi çekip kaldırdı.

Ve o anda dünya durdu.

Devamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.