Kayıt masasının önüne geldiğimizde görevli genç kadın yarışmacı kartlarını kontrol etti. Ilgaz’ın dosyasını açınca gülümsedi.

‘Ulusal Matematiksel Modelleme Finali. Hoş geldiniz Ilgaz.’

Ardından Kuzey’in kartını okudu.

‘Ulusal Robotik ve Mühendislik Tasarımı Finali. Sizin salonunuz da ikinci katta.’

İki oğlum birbirine bakıp gülümsedi. Aylardır hazırlandıkları gün sonunda gelmişti.

Ilgaz matematikte olağanüstüydü. Karmaşık problemleri çözmekten çok, onları gerçek hayattaki sorunlara uygulamayı seviyordu. Kuzey ise çocukluğundan beri bozulan her şeyi tamir etmeye çalışırdı. Bir keresinde çalışmayan çamaşır makinemizin elektronik kartını incelemek için bütün bir pazar gününü harcamıştı.

İkisi de başarılıydı ama yetenekleri farklıydı. Birbirleriyle yarışmak yerine birbirlerini desteklemeyi öğrenmişlerdi.

Üçümüz bekleme alanına geçtiğimizde Ilgaz yanımdaki sandalyeye oturdu.

‘Anne, az önce söylediklerinden dolayı üzülmedin mi?’

Çantasından notlarını çıkarırken yüzüne baktım.

‘Üzüldüm. Ama söyledikleri yüzünden değil. Sizi görüp tanımamasına üzüldüm.’

Kuzey başını kaldırdı.

‘Bizi tanımak isteseydi şimdiye kadar bir yolunu bulurdu.’

Haklıydı. Yaman’ın nerede yaşadığımızı bilmediği hiçbir zaman doğru olmamıştı. Ayrılıktan sonra aynı şehirde kalmıştık. Telefon numaram değişmemişti. Çocukların okul bilgilerine ulaşabileceği yasal yollar da vardı.Devamını okumak için..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.