Oğlum, kocamın annemle birlikte bir otele girdiğini gördü; oraya vardığımda gördüğüm manzara karşısında dona kaldım.Kapıyı açtığım an nefesim kesildi.

Annem yatağın kenarında oturuyordu. Kaan ise pencerenin önünde ayakta duruyordu. İkisi de bana döndü. Beklediğim gibi panikleyip üzerlerini düzeltmeye çalışmıyorlardı. Yüzlerinde suçluluk değil, büyük bir şaşkınlık vardı.

“Ne oluyor burada?” diye bağırdım.

Annem ayağa kalktı.

“Kızım, önce beni dinle.”

“Dinleyecek hiçbir şey yok!” diye haykırdım. “Bana yalan söylediniz. Gizlice otelde buluşuyorsunuz. Daha ne açıklaması olabilir?”

Kaan derin bir nefes aldı.

“Lütfen sadece beş dakika.”

O an öfkem o kadar büyüktü ki onları dinlemek istemiyordum. Tam çıkacakken masanın üzerinde kalın bir dosya gördüm. Dosyanın kapağında annemin adı yazıyordu.

Şaşkınlıkla dosyaya baktım.

Annem yavaşça sandalyeye oturdu.

“Yaklaşık sekiz ay önce bana pankreas kanseri teşhisi kondu.”

Dizlerimin bağı çözüldü.

“Ne dedin sen?”

“Gizlemek istemedim ama doktorlar kesinleşmeden sana söylemememi istedi. Sonra da… seni üzmeye cesaret edemedim.”

Gözlerim dolmuştu.

“Peki Kaan neden burada?”

Kaan dosyayı bana uzattı.

“Çünkü bunu tek başına taşımasına izin veremezdim.”Devamını okumak için..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.